خرید تیشرت ارتشی
تور مشهد
تور استانبول
گوشی موبایل
تور کیش
اخبار پزشکی سلامت
مقالات و اخبار

مقالات و اخبار
 
نويسندگان
عضویت
نام کاربری :
پسورد :
تکرار پسورد:
ایمیل :
نام اصلی :
آمار
امروز : 27
دیروز : 19
افراد آنلاین : 1
همه : 536
چت باکس

لباس زنانه

در دنياي امروز كمتر كسي است كه از اهميت لباس در زندگي روزمره بيخبر باشد.


ادامه مطلب
امتیاز:
 
بازدید:
[ ۲۱ خرداد ۱۳۹۶ ] [ ۱۲:۴۰:۲۲ ] [ vahid ]

طراحي سايت فروشگاه اينترنتي

 

در دنياي امروز وجود و داشتن سايت براي هيچ كسي پوشيده نيست. ولي در عين آنكه لازم است هر فردي در زمان حال يك سايت داشته باشد با توجه به همين موضوع ممكن است كه وجود سايت براي يك فرد اصلا مفيد نبوده و حتي باعث اتلاف هزينه هم بشود.


ادامه مطلب
امتیاز:
 
بازدید:
[ ۲۱ خرداد ۱۳۹۶ ] [ ۱۲:۳۹:۵۹ ] [ vahid ]

تست غير مخرب

 NDT

تست هاي غير مخرب (Non Destructive Tests) آزمايشهايي هستند كه براي انجام آنها نيازي به تخريب قطعه و نمونه برداري نيست و در صورت لزوم ميتوان

تست هاي غير مخرب را بدون اينكه به قطعه آسيبي برسد، روي تمامي قسمت هاي آن انجام داد. از اين رو است كه اين آزمونها را آزمايش غير مخرب ناميدهاند
ادامه مطلب
امتیاز:
 
بازدید:
[ ۲۱ خرداد ۱۳۹۶ ] [ ۱۲:۳۹:۳۰ ] [ vahid ]

در اين مبحث سعي گرديده تا دلايل استفاده از خاموت زن ها و قيچي هاي خم و برش آرماتور بطور اجمالي بيان شود.


ادامه مطلب
امتیاز:
 
بازدید:
[ ۱۷ خرداد ۱۳۹۶ ] [ ۰۹:۱۷:۳۹ ] [ vahid ]

هنر ايراني

هنري استثنايي، خاص و غني‌ترين ميراث هنري در كل جهان بوده و داراي تاريخچه اي به قدمت تاريخ مي باشد.

بسته به نواحي مختلف سرزمين ايران هنرهاي خاصي در هر محدوده كه گاها منحصر بفرد نيز مي باشند شكل گرفته است از اين رو در اين مقاله سعي شده تا به چند نمونه از اين هنر ها پرداخته و آنها مورد ارزيابي قرار گيرند.

نقاشي :

ايران به دنيا يك هنر مخصوص را عرضه كرده است كه در نوع خودش بي مانند است. (Basil Gray ) تاريخ هنر نقاشي در ايران به زمان غارنشيني برمي گردد. در غارهاي استان لرستان تصاوير نقاشي شده از حيوانات و تصاوير كشف شده است. نقاشيها بوسيله (W.Semner) بر روي ديواره هاي ساختمانها در ملاير و فارس كه به 5000 سال پيش تعلق دارند كشف شده است.  نقاشي هاي كشف شده در مناطق تپه سيالك و لرستان بر روي ظروف سفالي، ثابت مي كند كه هنرمندان اين مناطق با هنر نقاشي آشنايي داشته اند. 

همچنين نقاشيهايي از دوران اشكانيان، نقاشي هاي معدودي بر روي ديوار، كه بيشتر آنها از قسمتهاي شمالي رودخانه فرات بدست آمده، كشف شده است. يكي از اين نقاشيها منظره يك شكار را نشان ميدهد. وضعيت سوارها و حيوانات و سبك بكار رفته در اين نقاشي ما را بياد منياتورهاي ايراني مي اندازد.  در نقاشيهاي دوران هخامنشي، نقاشي از روي چهره بر ساير نقاشي هاي ديگر تقدم داشت. تناسب و زيبايي رنگها از اين دوران، بسيار جالب توجه است. نقاشي ها بدون سايه و با همديگر هماهنگي دارند. 

از لحاظ تاريخي، مهمترين تكامل در هنر ايراني، تقبل طرحهاي چيني بوده است كه با رنگ آميزي كه ادراك ويژه هنرمندان ايراني است مخلوط شده بود. زيبايي و مهارت خارق العاده نقاشان ايراني واقعاً خارج از توصيف است. در قرن اول اسلامي، هنرمندان ايراني زينت دادن به كتابها را شروع كردند.  كتابها با سرآغاز و حاشيه هاي زيبا رنگ آميزي و تزئين شده بود. اين طرحها و روشها از يك نسل به نسل ديگر با همان روش و اصلوب منتقل مي شد، كه معروف است به "هنر روشن سازي". هنر روشن سازي و زيبا كردن كتابها در زمان سلجوقيان و مغول و تيموريان پيشرفت زيادي كرد. شهرت نقاشي هاي دوران اسلامي شهرت خود را از مدرسه بغداد داشت.  مينياتورهاي مدرسه بغداد، كلاً سبك و روشهاي نقاشي هاي معمولي پيش از دوره اسلامي را گم كرده است. اين نقاشي هاي اوليه و بدعت كارانه فشار هنري لازم را ندارند. مينياتورهاي مدرسه بغداد اصلاً متناسب نيستند. تصاوير نژاد سامي را نشان ميدهد؛ و رنگ روشن استفاده شده در آن نقاشي را. هنرمندان مدرسه بغداد پس از سالها ركود مشتاق بودند كه آيين تازه اي را بوجود آورده و ابتكار كنند. نگاه هاي مخصوص اين مدرسه، در طرح حيوانات و با تصاوير شرح دادن داستانها است.  اگر چه مدرسه بغداد، هنر پيش از دوره اسلامي را تا حدي در نظر گرفته بود، كه بسيار سطحي و بدوي بود، در همان دوره هنر مينياتور ايراني در تمام قلمرو اسلامي از آسياي دور تا آفريقا و اروپا پخش شده بود. 

متخصاص هنر نقاشي بر اين باورند، كه نقاشي در ايران در دوران تيموري به اوج خود رسيده بود. در طول اين دوره استادان برجسته اي، همچون كمال الدين بهزاد، يك متد جديد را به نقاشي ايران عرضه كرد. در اين دوره (تيموريان) كه از سال 1370 تا 1405 ميلادي به طول انجاميد؛ هنر نقاشي و كوچك سازي به بالاترين درجه كمال رسيده و بسياري از نقاشان مشهور عمرشان را بر سر اينكار گذاشته اند.  دو كتاب با ارزش از زمان بايسغر باقي مانده است؛ يكي كتاب "كليله و دمنه" و ديگري كتاب "شاهنامه". هنر كوچك ايراني در كتاب شاهنامه كه در سال 1444 ميلادي در شيراز رنگ آميزي شده است، بخوبي مشخص است.  يكي از اين طرح ها نشان دادن يك منظره زيبا از يك دادگاه ايراني است كه به سبك چيني رنگ آميزي شده است. كاشي هاي سفيد و آبي ايراني همراه با فرشهاي زيباي ايراني بصورت هندسي نقش شده است. در يكي از كتابهاي دستنويس "خمسه نظامي گنجوي"، سيزده مينياتور زيبا بوسيله "ميرك" كشيده شده است. 

منبع: رشد

اخبار فرهنگي هنري خبرگزاري ها

عكاسي:

پيدايش عكاسي و رواج روش‌هاي گوناگون اين فن در ايران، با اختلاف حدود سه سال از اعلام موجوديت عكاسي در فرانسه روي داده‌است. صنعت عكاسي برروي كاغذ حساس در سال ۱۸۳۹ميلادي بوجود آمد و در سال ۱۸۴۱ميلادي پلاكهاي شيشه براي عكاسي اختراع گرديد و از قرائن موجود اين اختراعات و همه انواع وسائل عكسبرداري دو تا سه سال پس از اينكه به بازار مي‌آمد بطور هديه بدست پادشاه ايران مي‌رسيد.

نخستين دستگاه‌هاي عكاسيبه روش داگرئوتيپ، به در خواست محمد شاه قاجار از كشورهاي روسيه و انگليس به دربار ايران وارد شد. دستگاه‌هاي عكسبرداري روسيه كه هديه امپراتور بود، زودتر رسيد و نيكلاي پاولوف ديپلمات جوان روس كه به اين منظور تعليم عكاسي ديده بود، اين دستگاه‌ها را به تهران آورد ودر اواسط دسامبر ۱۸۴۲م مطابق پايان آذر ۱۲۲۱ه‍. ش نخستين عكسبرداري در ايران را انجام داد. ملك قاسم ميرزا شاهزاده ايراني و ژول ريشار فرانسوي نيز از جمله پيشرواني هستند كه در ايران، به شيوه داگرئوتيپ، عكسبرداري كرده‌اند. با اطلاعاتي كه از كتاب مقالات گوناگون تاليف دكتر خليل خان اعلم الدوله ثقفي از يادداشتهاي ريشار خان، اولين عكاسي كه اعتماد السلطنه از او نام برده حاصل مي‌شود اين است كه اولين عكسبرداري برروي صفحه نقره در سال ۱۲۶۰هجري قمري در تبريز، زماني كه ناصرالدين ميرزا وليعهد بود انجام شده‌است. اين دو دستگاه دوربين داگروتيپ يكي اهدايي از طرف ملكه انگليس و ديگري هديه امپراتور روسيه بودند.به جز يك عكس، هيچكدام از عكس هاي داگرئوتيپ ايراني، باقي نمانده اند.

در سال‌هاي آغازين پيدايش عكاسي در ايران برخي از اروپايياني كه در مشاغل گوناگون در استخدام دولت ايران بودند نيز به تجربياتي اندك در اين زمينه دست زدند. اين افراد اغلب معلمان رشته‌هاي مختلف دارالفنون بودند كه مدرسه‌اي فني براي تربيت افسران، مهندسان نظامي و غير نظامي، پزشكان و مترجمان زبانهاي خارجي به شمار مي‌آمدو به دست اميركبير پايه ريزي و در سال ۱۸۵۰م تأسيس شده بود.

عكاسان ايراني نيز هم‌زمان با سال‌هاي اوليه پيدايش عكاسي در ايران دست به كار شدند و به تصوير جنبه‌هاي گوناگون زندگي مردم در دوران قاجار پرداختند. براي نمونه مي‌توان به نامهاي ريز اشاره كرد:

شاهزاده ملك قاسم ميرزا كه شايد نخستين عكاس ايراني باشد، آقا رضا عكاس‌باشي، اولين عكاس حرفه‌اي و پركار دربار ناصرالدين شاه كه بسياري از سفرها مراسم و جنبه‌هاي گوناگون دوران حكومت طولاني ناصرالدين شاه را ثبت كرده‌است.

بايد خاطر نشان ساخت كه نمونه عكس‌هاي دوره محمدشاه (كه البته هيچكدام باقي نمانده اند) را نبايد با صنعت عكاسي مرسوم امروز يكي دانست، زيرا صنعت عكاسي (فتوگرافي) در سال ۱۲۶۵هجري قمري ۱۸۴۹ميلادي اختراع شده‌است يعني يك سال بعد از فوت آن پادشاه، و آنچه در عهد محمدشاه وجود داشت و ريشار خان عمل مي‌كرد دستگاه داگرئوتيپ بود كه در سال ۱۸۳۹ميلادي به وجود آمده بود.

سرآغاز عكاسي در ايران، رويدادها و حركت‌هايي را دربر دارد كه گاه در نوع خود در جهان بي‌نظير و برخي اوقات پيشرو حركت‌هاي عكاسي در جهان است و از اين لحاظ بسيار جاي تامل و بررسي دارد.

از اوايل سلطنت مظفرالدين‌شاه در ۱۳۱۴قمري عبداله ميرزا در بالاخانه‌هاي دارالفنون عكاسخانه‌اي داير نمود و فن عكاسي را متداول كرد. بسياري از عكاس‌هاي بعدي از شاگردان وي بوده‌اند. اين عكاسخانه تا اوايل مشروطيت داير بود و عكاس ديگري كارهاي عكاسي درباري را انجام مي‌داد، بنام ميرزا ابراهيم‌خان عكاس‌باشي كه از خدمتگزاران دربار مظفرالدين‌شاه بوده‌است. معروف است كه مظفرالدين‌شاه سخت شيفتهٔ عكاسي بود و خود عكاس آماتور بوده‌است.

از شاگردان عبداله ميرزا دو نفر ديگر بنام «ماشااله خان» و «خادم» در اوايل سال ۱۳۰۰شمسي، عكاسخانه‌هاي ديگري برپا كردند كه هر دو در خيابان ناصريه بود، كه عكس‌هاي ارزان‌تري مي‌انداختند.

با آغاز جنبش مشروطيت مردم تمايل داشتند چهرهٔ رهبران خود را مشاهده نمايند و رواج اين‌گونه عكس‌ها مصداق اين تمايل است. به‌تدريج ثبت چهره‌هاي معروف گسترش يافت؛ و با ايجاد تحولات مختلف، عكس از انحصار دربار خارج شد و موضوعات اجتماعي و واقعي موضوع عكاسي قرار گرفت.با تحولات جنبش مشروطيت زمينه براي عكاسي مطبوعاتي فراهم شد. در حال حاضر، بيشتر عكس‌هاي موجود از دوران جنبش مشروطه، توسط استپان استپانيان، عكاس ارمني انداخته شده‌اند. استپانيان به عنوان «نخستين عكاس خبري ايران» شناخته مي‌شود.

دوران پهلوي ، دوران ورود همه جانبه فنون و تجهيزات غربي به ايران و روي‌آوري هنرمندان به شيوه‌هاي مدرن غربي بود. در اين دوران با پيشرفت تجهيزات عكاسي و گسترش فعاليت مطبوعات، عكس به عنصري مهم و تأثيرگذار بدل گشت.

عكاسي مطبوعاتي كه كمابيش رونقي داشت با كودتاي ۲۸مرداد ۱۳۳۲ه‍. ش دوباره دچار ركود و رخوت شد و عكاسي در حاشيه قرار گرفت. عكس‌هاي دههٔ ۳۰و ۴۰شمسي بيشتر جنبهٔ تبليغاتي و رسمي داشتند. در اواخر دههٔ ۴۰به‌دليل ظهور و گسترش گرايشات هنري و پيچيده شدن مبارزات سياسي، به‌تدريج فضاي جديدي بوجود آمد كه عكاسي را نيز متأثر ساخت.

منبع : ويكي

اخبار ورزشي خبرگزاري ها

مجسمه سازي:

ايرانيان كه در تمام رشته‌هاي هنري تزئ سنگتراشي، منبت‌كاري و غيره مهارت فوق‌العاده بخرج داده‌اند در فن مجسمه‌سازي علاقه زياد از خود نشان نداده‌اند و اين عدم علاقه به ايجاد مجسمه، در برخي ادوار تاريخي پيش از اسلام و در دوران اسلامي همچنان ادامه داشته‌است.

تاج سلاطين ساساني شكل‌هاي عجيب و غريب به خود مي‌گرفت طرفين آن بصورت بال پرندگان يا شاخ حيوانات درمي‌آمد و در بالاي پيشاني ماه و ستاره‌اي قرار داشت و گوي بزرگي در بالاي آن جاي مي‌گرفت

معروفترين مجسمهٔ عهد ساسانيان پيكر شاپور دوم واقع در غار معروف در درهٔ شاپور است. اين مجسمه از اندازهٔ معمولي بزرگتر است؛ و در قرن‌هاي اخير بر زمين افتاده بود. اخيراً آنرا روي پاهاي بتوني قراردادند ولي اينطور به‌نظر مي‌رسد كه وقتي بر زمين افتاده بود زيبايي بيشتري داشت چون ساق پاهاي آهني و بتوني با قامت شاپور تناسب زياد ندارد. مجسمه سازي همزمان با تكنولوژي پيشرفت كرده و در حال حاضر گروه هايي در ايران و جهان با پرينتر سه بعدي و طراحي كامپيوتري، مجسمه سازيرا به روشي بسيار سريع تر انجام ميدهند.

پيشينه مجسمه سازي در ايران به پنج هزار سال پيش بر مي‌گردد. آثار مفرغي بدست آمده از لرستان، آثاري سمبوليك، ملهم از طبيعت و كاربردي‌اند. حجاري‌هاي ايران باستان داراي جنبه‌هاي مذهبي و وقايع‌نگار است و در آن‌ها توجه خاصي به نقوش حيواني شده. به طوري كه پيكرتراشي متأثر از هنر آشوري در دوران هخامنشي به نوعي ديگر و به گونه‌اي ظريف با نگاهي ناتوراليستي با جنبه‌ي مذهبي و وقايع‌نگار در ارتباط است. در دوران اشكاني هنر ايران با امتزاج دو هنر هلني و هخامنشي و نيز واقع‌نمايي در چهره‌پردازي ادامه يافت. در دوره ساساني نيز خصوصيات هنر هخامنشي را حفظ مي‌كند، اما به طبيعت نزديك‌تر مي‌شود.

در سده اخير، ارتباطات، مهم‌ترين نقش را در احياي هنر مجسمه سازي ايران ايفا كرده است. در دوران معاصر، آشنايي مجدد هنرمند ايراني با هنر جهان و به خصوص هنر آكادميك اروپا به مجسمه‌سازي ايرانيان جان دوباره بخشيد.

بعد از كمال الملك هنرمندي چون ابوالحسن صديقي كه دانش آموخته‌ي اروپا بود، آغازگر مجسمه‌سازي حرفه‌اي ايران شد و بعد از او استاداني چون علي اكبر صنعتي و علي قهاري راه وي را در پيش گرفتند. نوع بيان اين دسته از هنرمندان به شيوه‌هاي نئوكلاسي سيسم، رئاليسم و نئورئاليسم محدود مي‌شد. اما از سال‌هاي 1320 نهضت نويني در نقاشي و مجسمه سازي ايران به وجود آمد كه هنرمنداني چون پرويز تناولي و ژازه طباطبايي با بهره گيري از راهكارهاي هنر مدرن و استفاده از عناصر سنتي جامعه ايراني، سعي در احياي هويت ملي و ارتباط جهاني در مجسمه سازي ايران داشتند. اين مجسمه سازان به همراه بهمن محصص از پركارترين مجسمه سازان دوران معاصر بودند.

مجسمه سازان مدرن ايران با بهره گيري از جنبش‌هاي هنر مدرن جهان و استفاده از عناصر دروني شده بومي (در آثار پرويز تناولي و ژازه طباطبايي) بيان حالات دروني (در آثار بهمن محصص) تجربه‌هاي گوناگوني را در پيش گرفتند.

اكنون به نظر مي‌رسد پس از پشت سر گذاشتن اين دوران و به پشت‌گرمي استادان ارزشمندي كه برخي از آنان هم اكنون نيز در حال فعاليت هستند و به علاوه با توجه به گسترش ارتباطات و نيز ايجاد و افزايش ظرفيت آموزش دانشگاهي هنرهاي تجسمي در داخل كشور، زمينه براي رشد و تجربه‌هاي جديدتر فراهم شده است و ما شاهد حضور مجسمه سازان نسل جديدتر در نمايشگاه‌هاي جهاني بوده‌ايم كه از اين بين اساتيدي چون ناهيد سالياني، ليليت تريان، ويكتور دارش، سعيد شهلاپور و بسياري ديگر را مي‌توان به عنوان هنرمندان تأثيرگذار در پرورش نسل اخير مجسمه‌ساز به خصوص در بخش آموزش دانشگاهي برشمرد. اما كماكان اين سوال مطرح است كه آيا در كنار اين پيشرفت‌ها، زمينه‌هاي لازم براي نقادي اين هنر و در نتيجه تداوم اين پويش از طرف خود جامعه هنري و فرهنگي كشور پديد آمده است؟ و كدام جنبه از ارزش‌هاي آفرينش، هنرمندان تجسمي و مجسمه ساز كشور را جذب خود مي‌كند؟

منبع: ويكي و زيبا سازي

اخبار علمي و دانشگاهي خبرگزاري ها

صنايع دستي:

صنايع دستى ايران جلوه اى از هنر، فرهنگ و تمدن كهن اين سرزمين شرقى است كه روح هر بيننده اى را در نقوش و ظرافت خود غرق مى سازد. تمدن غنى چندين هزار ساله ايران در برابر تمدن هاى نه چندان دور اروپايى و آمريكايى هر گردشگرى را متحير مى سازد و او را ترغيب مى كند تا تكه اى از اين سرزمين كهن را به عنوان خلاصه اى از تاريخ ايران زمين، به سوغات ببرد و اين تكه ارزشمند براى گردشگران، همان صنايع دستى است كه روح و عشق انسان شرقى در آن پيوند خورده و اين اعجاب سرزمين ايران است كه گردشگران را متمايل مى سازد تا از هر گوشه اى سوغاتى ارزشمند به ارمغان ببرند.

تمدن چند هزار ساله ايران، ميراث ماندگار بسياري براي ما، مردم امروز اين كشور كهن به يادگار گذاشته كه مجموعه اين ميراث، هويت تاريخي و ملي ما را تشكيل مي دهد. اين ميراث، مظاهر و جلوه هاي متنوع و متعددي دارد كه هر يك از آنها به نحوي، گذشته درخشان و تمدن باستاني اين مرز و بوم را بازگو مي كند.يكي از اين مظاهر كه در شاخه هاي متنوعي خود نمايي مي كند و بازگو كننده ي هويت و ذوق و هنر ايرانيان است،صنايع دستي است.

تاريخچه صنايع دستي

در حدود 8000 سال قبل كه به عصر «نوسنگي» معروف است، مردمي در منطقه وسيعي در آسياي جنوب غربي زندگي مي كردند كه براي نخستين بار در گروههاي كوچك جمع آمده، در يك مكان ساكن شدند و اولين دهكده ها را به وجود آوردند. آثار به دست آمده از دوران پارينه سنگي، ميان سنگي و نوسنگي، گواه بر فعاليت انسان در ساخت ابزار و وسايل سنگي است. ابزارهايي چون تيغه هاي دندانه دار و به شكلهاي مختلف هندسي در مكانهايي مانند بيستون و غارهاي هوتو و كمربند به دست آمده است. انساني كه ياد گرفته بود با كاشتن دانه هاي خوراكي مقدار بيشتري از آن را به دست آورد، ناگزير بود آن را در جايي ذخيره كند. او ظرفهايي را مي خواست كه در برابر گرما و رطوبت هوا مقاومت داشته باشد و غلات، در آن فاسد نشود. از اين رو انسان دوران نوسنگي با الهام از همان شكلهاي طبيعي و با آميختن آب و خاك، اولين ظرفهاي سفالي را ساخت.

منبع: كوير ها و كانون جهانگردي

اخبار سياسي خبرگزاري ها

خوشنويسي :

خوشنويسي ايراني بخشي از خوشنويسي اسلامي است كه در ايران و سرزمين‌هاي وابسته يا تحت نفوذ او همچون كشورهاي آسياي ميانه، افغانستان و شبه قاره هند به تدريج حول محور فرهنگ ايراني شكل گرفت.

 

در حالي كه عمدهٔ تبديل نگارش معمولي كلمات به خوشنويسي هنرمندانه در جهان اسلام، به‌عهده ايرانيان بوده‌است، رفته رفته ايرانيان سبك و شيوه‌هايي مختص به خود را در خوشنويسي ابداع كردند. هرچند اين شيوه‌ها و قلم‌هاي ابداعي در ساير كشورهاي اسلامي هم طرفداراني دارد اما بيشتر مربوط به ايران و كشورهاي تحت نفوذ آن همچون كشورهاي آسياي ميانه، افغانستان، پاكستان و هند مي‌باشد.

در ايران پس از فتح اسلام، خطّاطي به شيوهٔ نسخ وجود داشت. در پرتو حمايت ابوبكر بن سعد زنگي در فارس، ده‌ها نسخه قرآن خطي به وجود آمد. در زمان حكومت ايلخانيان، به دليل نفوذ هنر چين و سلطه مغول‌ها، اوراق مُذهّب كتاب‌ها، نخستين بار با نقش‌هاي تزييني زينت يافت. در زمان حكومت تيموريان در ايران، خط و خوشنويسي اهميتي ويژه يافت. ميرعلي تبريزي خط نستعليق را كه از تركيب خط نسخ و تعليق به‌تدريج ايجاد شده بود را قوام بخشيد. از شاهزاده بايسنقر ميرزا به‌عنوان مشهورترين خطاط قرآن در اين دوره ياد مي‌شود.

آنچه كه به‌عنوان شيوه‌ها يا قلم‌هاي خوشنويسي ايراني شناخته مي‌شود بيشتر براي نوشتن متون غير مذهبي نظير ديوان اشعار، قطعات ظريف هنري و يا براي مراسلات و مكاتبات اداري ابداع شده و به‌كار رفته‌است. اين در حالي است كه خط نزد اعراب و تركان عثماني بيشتر جنبه ديني و قدسي داشته‌است. هرچند آنان نيز براي امور منشي‌گري و غيرمذهبي قلم‌هايي را بيشتر به‌كار مي‌برند، اما اوج هنرنمايي آنان - بر خلاف خوشنويسان ايراني- در خط ثلث و نسخ و كتابت قرآن و احاديث قابل رويت است.

در ايران نيز براي امور مذهبي مانند كتابت قرآن يا احاديث و روايات و همچنين كتيبه‌نويسي مساجد و مدارس مذهبي بيشتر از خطوط ثلث و نسخ بهره مي‌گرفتند كه نزد اعراب رواج بيشتري دارد. هرچند ايرانيان در اين قلم‌ها نيز شيوه‌هايي مجزا و مختص به خود آفريده‌اند.

منبع:ويكي

اخبار اقتصادي خبرگزاري ها

نگارگري :

اولين مكتب نگارگري ايراني كه در تبريز پايه ريزي شده است، و آن را مكتب تبريز ناميده‌اند. در دوران صفوي و بازگشت تختگاه به تبريز مكتب ديگري در نگارگري با نام تبريز شكل مي‌گيرد. همچنين براي اولين بار در تاريخ ايران مصور سازي كتب به شكل كارگاهي و در مجموعه‌اي به نام ربع رشيدي كه به همت خواجه رشد الدين فضل الله بنا شده بود به انجام مي‌رسيد.

خمسه نظامي(ساختن كاخ خورنق) اثر كما‌ل الدين بهزاد از مكتب هرات به سال ۸۹۹ه.ق محفوظ در موزه بريتانيا،توجه به صحنه‌هاي روزمره زندگي مشهود است حركت در اين نگاره به صورت دو دايره در هم پيچيده است كه يادآور عدد 2 در انگليسي است همچنين واقع‌گرايي موجود در اثر نسبت به دوران گذشته چشم‌گير است.

فعاليت كارگاه‌هاي نگارگري پس از مرگ شاهرخ و بايسنقر ميرزا تا اندازه‌اي رنگ ركود گرفت و اين ركود تا هنگام به قدرت رسيدن سلطان حسين بايقرا (آخرين شاه تيموري از ۹۱۲-۸۷۳ه.ق) ادامه يافت و هنرمندان بزرگي را پروراند ،همچون:محمد سياه قلم،روح الله ميرك و از همه مهم‌تركمال‌الدين بهزاد كه بسياري او را تابناك‌ترين چهره نگارگري مي‌دانند.

منبع:سيمرغ

اميد است در اين مقاله كه به تعداد اندكي از هنرهاي ايراني پرداخته و باعث افزايش اطلاعات شما عزيزان درباره كشور بزرگ ما شود و ما با تكيه بر اين اطلاعات بتوانيم از هنرهاي ناب ايراني حفاظت نماييم

پايان


ادامه مطلب
امتیاز:
 
بازدید:
[ ۱۰ خرداد ۱۳۹۶ ] [ ۰۱:۱۱:۵۸ ] [ vahid ]
[ ۱ ]
.: Weblog Themes By tinablog :.

درباره وبلاگ

طراحي فروشگاه اينترنتي و سايت ساز با بيش از 130 امكان مختلف و منحصر بفرد در ايران سايت ما : pineportal.com
پنل کاربری
نام کاربری :
پسورد :
نظرسنجی
[#VoteTitle#]
[#VTITLE#]
     نتیجه
لینک های تبادلی
تبادل لینک اتوماتیک
لینک :
خبرنامه
عضویت   لغو عضویت
امکانات وب

|